Bir Doğum Hikayesi

Bir Doğum Hikayesi

Doğum fotoğrafçılığını yapmadan önce pek korkardım doğumdan.Sadece doğumdan a değilkandan,iğneden,kesiklerden…

Bu meslek bana farkında olmadan ne çok şey katmış hamileleiğimden ve şimdi bebeğimizi büyütürken öğrendim.

Çok yakın arkadaşlarım normal doğum yaptığımız öğrenince ilk söylediklerisöz ‘Aştın kendini.İğne yaptırmayan ( bayılan ) kandan korkan sen bravo’. 3.5 senedir bir sürü doğum ve yenidoğan çekiminde annelerin durumlarını gördüm.Artık bu sürecin ne kadar normal,geçici ve bir o kadar da zor olduğunu anladım.Ve en önemlisi herkesin hikayesi çok farklıydı.Bende herşeyi akışına bıraktım.İlk önceliğim bebeğimin sağlıklı dünyaya gelmesiydi.

Normal doğum yapar isem annemlerin o sırada hastanede olmasını hiç istemedim.Gittiğimiz doğumdan gözlemim özellikle annenin annesi ağrıları çeken kızına bakarken çok üzülüyor.Ben bu andansa torunlarının geldiği anda yanımda olsunlar istedim.Tabi itirazlarla başa çıkmak kolay olmadı.

Doğum sabahı doktorumuzla randevumuz vardı.Sabah 05.30 gibi ağrılarım başladı.Önce acaba mı diye sordum.Sonra yattım.Ağrılarım devam edince uyku kalmadı.Eşimi uyandırdım.Kahvaltımı yaptım.Hatta nasılsa kontrolümüz var diye doktorumuzuda aramadım.Sabah 08.30 da suyumun gelmesiyle işler değişti.Hemen sevgili doktorum Aytun Aktan’ı aradım.’Gözde’cim e artık gel’diyince bile hala inanamadım.Bugün gelecek mi Can? Sanki hep karnımda kalacakmış gibi hissediyordum nedense.Eşyalarımız zaten hazırdı.Doktorumuzun yolunu tuttuk.Malum Çekmeköy’de oturanlar bilir, şile otobanı trafiğini.Yola çıktığımızda trafik fazlaydı.Hani filmlerde olur ya kadının sancıları başlar,baba son sürat dörtlüleri yakıp anneyi hastaneye yetiştirir.Eşimdeki streste o misalemniyet seridinde aldı soluğu.Doktorumuzun yanına ulaştığımızda sancılarım yoktu.Ama acılma 2 cm ve doğum başlıyordu.Saat 10.30 gibi Fulya Acıbadem Hastanesi’ne yatışımız oldu.Tabi o sıralarda sancım olmadığından pek keyifli sohbet ediyor ,şakalaşıyordum.Suni sancı verilmeye başlandığı andan itibaren sancılarım sıklaştı.Ve o sancıları yatakta çekmek istemedim.Odada bir yandan dolaşıyor bir yandan da oda süslemelerini yapan ( Ortağım Yasemin ve eşim Kemal) canlarım benim kafamı dağıtmaya çalışıyorlardı.Saat 16.00 bulduğunda ağrılarım şiddetlenmişti.Ancak açılmanın hala 2cm de olması beni dehşete düşürüyordu.2 cm de bu kadar ağrım var ise doğumu nasıl yapacaktım? Neyseki hemşireler bebeğin baskısının çok fazla olduğunu açılmanın bir anda olacağını söylediklerinde içim rahatlamıştı.O sıralarda anestezi uzmanı gelp epidureli yaptığında 1.5 saat dinlendim.17.30 itibariyle sancılarım daha bir şiddetlendi ve ben odanın heryerini turlar olmuştum.Biliyordum ki bu ağrılar bebeğime beni biraz daha yaklaştırıyor.Knedi kendime az kaldı 2-3 saat içinde bebeğini göreceksin diyordum.Sevgili doktorum odaya geldiğinde açılmanın 8 cm oldugunu müjdelediğinde ayrı bir güç geldi :) Çok çok az kalmıştı Can ‘a kavuşmamıza.Odada son sancılarımı doktorumunda desteğiyle atlatıp doğumhane yolunu tuttuk.Doğum için eşimle eğitime gitmiştik.Ancak o sancılarda inanın düşünüp uygulaması zaman alıyor.Doğumhanede doktotunu dinlemek ve uygulamak yeterliymiş.Saat 18.49 da biz Can’ımıza kavuştuk.Hemde ellerini kocaman açarak geldi yanımıza.Göbek bağını eşim kesti.O ana hep birlikte tanıklık etmek bence çok önemliydi.Doğum sonrasında eşimin defalarca harika bir çıkardın ,müthiştin demesi ayrı bir keyif tabi. Bebeğinin doğduğu anda insan inanamıyor.Bu benim bebeğim mi? Çok tuhaf duygular.İfade etmek çok zor.Biz bebeğimle gözlerimizle bakıştık,ona olan özlemimimi,sevgimi,hasretimi anlattım.Bebeğimi kucağıma verdikleri andan onu tekrar odada görene kadar sürekli ağladım.Kendime hakim olamıyordum.Ne konuştuğumun farkındaydım nede yaptıklarımın.İşte o sırada Ortağımın çektiği fotoğraflar hafızamı yeniledi. Evden çıkışımdan eve gelinceye kadar her anımda yanımda olan ortakım çok teşekkürler.Sıranın bana geleceği günü heyecanla bekliyorum :)

Can’a kavuşalı çok zaman oldu. Hala ona bakıp gözlerim doluyor.Ben ne yaptım ki böyle bir güzelliğe sahip oldum diyorum.Allah her isteyene nasip etsin.Anlatılması zor tarifsiz bir duyguymuş.

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Doğum Hikayesi

Bir Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>